Het leuke van logeren in een hostel is het ontmoeten van vele mensen uit heel veel verschillende landen. Als het over ons kikkerlandje gaat hebben ze vaak ook een positieve mening. Want o wat zijn wij een vrij land, waar alles mag en kan. Nu ben ik niet iemand die mensen graag ruw uit de droom helpt maar als het over Nederland gaat krijg ik nog maar zelden een positief woord over mijn lippen. Want wat hebben wij nog helemaal om trots op te zijn? Onze premier is een flapdrol zonder ruggegraat, het electoraat rent achter een man aan die graag schreeuwt maar zich drukt bij debatten en nog maar een enkeling trekt z’n schuur nog open.

Nu kun je ervoor kiezen om geen kranten meer te lezen, geen nieuws meer te kijken en niet te stemmen. Lekker rustig zou je zo denken. Maar met de ontwikkelingen van de laatste jaren is het bijna niet meer mogenlijk om de overheid uit je leven weg te denken. Met het elektronisch patiëntendossier, je vingerafdruk in je paspoort (en dus in een landelijke database) en een gps-apparaat in je auto om je Km’s te registreren worden we steeds meer beknot in onze vrijheid als je het mij vraagt. Tel daar de berichten over de afluisterpraktijken van justitie bij op en ik moet steeds meer moeite doen om dat ene Oost-Duitse onderdrukkingsapparaat uit m’n gedachten te houden.

Alle informatie die ik mijn arts in vertrouwen geef, al mijn medicijngebruik, mankementen, geregistreerd. En hackbaar. Mijn vingerafdruk, notabene een van uniek kenmerk van mijn lijf, opgeslagen bij de GBA en dus in een database mijn persoonsgegevens, digitaal opgeslagen, hackbaar en zeer vatbaar voor misbruik.

Misschien heb ik te vaak naar ‘The Net’ gekeken. Maar bij het idee dat de overheid over zoveel gegevens over mij beschikt én deze digitaal heeft opgeslagen, lopen de rillingen me over de rug. Want hoe controleer ik wát voor informatie ze precies hebben en wáár dit allemaal staat opgeslagen? En wat gebeurt er in hemelsnaam met mijn gegevens?

Verhuiskriebels. U kent ze wel. Smachtende gevoelens in de richting van dichtvouwbare kartonnen dozen, afplaktape en het onweerlegbare gevoel dat je nog zoveel moet doen. Nu heb heb ik daar al jaren met ups en downs last van, maar het is in geen 2.5 jaar zo erg geweest als de afgelopen maanden. Huizen kijken. Advertenties bekijken, zoeken. Zeuren op twitter om tips, familie, vrienden en kenissen vragen om het me álsjeblieft te laten weten, mochten ze iets horen.

Ook kleine Somalische jongetjes kunnen loyaal zijn. Dapper zijn oogklep op, bandana ver naar achter in z’n haar maar de woeste blik is gelukkig nog ver te zoeken.

"De uit de gratie geraakte eigengereide oorlogsverslaggever Simon Hunt (Richard Gere) ziet een kans op eerherstel als hij een belangrijke Servische oorlogsmisdadiger op het spoor is. Samen met zijn oude vriend, de cameraman Duck (Terrence Howard) en de leergierige beginnende journalist Benjamin (Jesse Eisenberg) trekt Hunt met gevaar voor eigen leven de bergen van Servië in. Maar de misdadiger, die bekend is onder onder de bijnaam ‘The Fox’ geniet bescherming en aanzien onder de lokale bevolking. Daarnaast worden de journalisten door de VN-waarnemers tegengewerkt en moeten ze met veel gebluf en lef hun gevaarlijk missie zien te voltooien." – FilmFocus.nl

Ik heb de film ademloos zitten kijken. Ondanks de wat vergezochte scène’s en de op sommige punten gebrekkige geloofwaardigheid, is het een hele vermakelijke film. Laat je vooral leiden door uitstekend acteerwerk en deprachtige en tegelijk hartverscheurende beelden van het vergeten Bosnië-Herzegovina en Kroatië. Absoluut een film die je gezien moet hebben dus!

Interessant is vooral het verhaal waarop de film losjes is gebaseerd. Want in werkelijkheid waren het geen drie maar vijf journalisten, waaronder de Nederlander Harald Doornbos, die op zoek gingen naar Radovan Karadzic. De journalist Scott Anderson, die ook mee was, schreef het verhaal ”What I did on my summer vacation" over, voor Esquire. Het gedetailleerde en op sommige punten humoristische verhaal beschrijft nauwkeurig de belevenissen van een stel journalisten die terugkeren naar de Balkan om er ook eens vakantie te vieren maar zo weer in het nieuws belanden.

"Mevrouw, heeft u ook nog een cup groter? Mijn borsten vallen eruit!" "Juffrouw, kunt u misschien even komen kijken of mijn bikini goed zit?" "Ik heb toch liever die B hoor, ik koop hem wel op de groei" Het zijn veelgehoorde kreten in vrijwel elke lingeriezaak. Sinds een tijdje werk ik bij een van de bekendere lingerieketens en het werk valt me absoluut niet tegen. De hele dag door tussen het ondergoed rennen, lekker kwekken met andere vrouwen en ze helpen met een eerste levensbehoefte.

Het mooiste vond ik nog een dame die laat op de zaterdagmiddag binnen kwam wandelen. Of ik haar wilde helpen aan een leuk setje voor haar partner en een wat degelijker setje voor doorgaans. Ik stelde voor om even haar maten op te nemen (ik loop de hele dag met een meetlint om m’n nek) en te overleggen wat ze ongeveer verstond onder een leuk setje. En nog voor ik goed en wel kon zeggen dat mevrouw slechts haar jas en trui uit hoefde te doen, had ze de hele set al over haar hoofd uitgetrokken en werd ik getrakteerd op een full frontal. Goeiemorgen.

,,U mag uw BH nog even aanlaten hoor, dan kan ik de maat iets beter opnemen."

"Laat de hoorns schallen! Laat de trommels roffelen! Put your hands together! Want daar is hij dan! De held der helden! De reddert in kangoeroeland, pardon, islamiseringsgebied! De enige echte, blonde, o-zo-wijze Koning Glorix! Zonder eigen belang of persoonlijk gewin zet hij zich in voor de betere maatschappij! Onze hoogheid Glorix maakt ons land schoon en hóe! Elk vies plekje wordt ge-elimineerd, wat donkerder gekleurd is dan de grote achtergrond wordt weer keurig wit en terug in het gareel gezet!"

Enigzins ontroerd kijk ik van een afstandje naar de bruisende parade. Naast de koning lopen Held Drinkmeneer, Kleed Huurder en nog een aantal nederige onderdanen. Overduidelijk zijn ze enigzins high van de sterke bleekgeur die de Koning verspreidt en niet alleen de onderdanen lijken er last van te hebben. Ook de toeschouwers kijken wat glazig, en met een weeïge glimlach op hun gezicht, naar de koning.

Zelf niet geraakt door de chemische zweem van de koning vraag ik me in alle ernst af of dit goed is. De opmars van de koning, zijn niets-ontziendende schoonmaakwoede en bovenal zijn keiharde leiderschap… Is dat wel goed voor ons land? Is dat de oplossing? Kunnen we niet gewoon rustig met wat polijstmiddel aan de slag om het her en der wat zaken op te poetsen? Of als dat te weinig van het goede was, dan toch in ieder geval een wat huidvriendelijker schoonmaakmiddel? Glorix is en blijf tenslotte een giftig paardenmiddel en bleekt alles wat er op haar weg komt.

Echt aan de slag heb ik de Koning overigens nog niet gezien overigens. Voornamelijk bestonden zijn taken uit het houden van audiënties, overleg met zijn onderdanen en het uitleggen van de reinigingswerkzaamheden aan het volk. Niemand had verwacht dat de hoeveelheid volgelingen die hij daarmee zou werven, zó groot zou zijn.
Verblind door de glorieuze plannen van Koning Glorix en teleurgesteld door zijn voorgangers volgen de vele schapen hem naar zijn paleis, van waar uit hij zijn nieuwe bewind wil laten gelden. Schonere straten! Alles wit! Geen donkere vlekken, vieze kleurtjes of andere dingen die uit de toon vallen. Ja, de Hoogheid heeft zijn plannen paraat. En het feit dat Glorix een bijtend goedje is, lijkt niemand meer te willen zien.

De diepgaande observaties die het leven van alle dag zo magisch konden doen worden. En hoe gewoon hij daaronder bleef. Hoe huiveringwekkend mooi zijn schrijfsels konden zijn, hoe ongenadig brutaal en confronterend soms. De liefde voor de Hollandse kneuterigheid in strijd met het gevoel weg te willen en onderweg te zijn. Zo herkenbaar. De drank, de coke, de eeuwige moordende onzekerheid van een schrijver. De bijna bipolaire stukken: dan weer het grote feest van het leven, dan weer de tristesse, de melancholie. Maar altijd alles even prachtig.

De Volkskrant zal nooit meer hetzelfde wegen als ik ‘m uit het rek pak. Dag levensgenieter, dag schrijver, dag filosoof, dag Bril waardoor ik het leven ook graag bekeek. Dag Martin Bril.

Hoe trek je klanten je niet-zo-bijzondere-restaurantje binnen?

A) Je maakt superveel reclame en gooit je prijzen lager dan je buurman
B) Je biedt onbeperkt spare-ribs eten in combinatie met geil personeel
C) Je zet een zes-weken oude kitten in de deuropening en wacht op de kirrende troepen vrouwen

‘T kleine beestje was werkelijk onweerstaanbaar!

Fokke en Sukke hadden het al uitgevonden en het is echt waar! "Leren" werkt echt! Dus ik zit nu al een paar dagen met m’n neus in de boeken en probeer het mooie weer buiten te negeren. Internationale Economie, Geschiedenis van de Actualiteit en Interviewtechnieken: leuke tentamens zijn het niet, maar ooit zul je toch je punten moeten halen. Dus even korte radiostilte hier, tot later!